مجـــــاهـــــد

مريز آبروي سرازيرِ ما را                         به ما بازده نان و انجير ما را

خدايا! اگر دستبند تجمّل                   نمي­بست دست كمانگير ما را

كسي تا قيامت نمي كرد پيدا          از آن گوشه ي كهكشان تيرِ ما را

ولي خسته بوديم و ياران همدل   به ناني ونامی گرفتند شمشير ما را

ولي خسته بوديم و مي برد              نسیمی تمام شكوه اساطير ما را

طلا را كه مس كرد، ديگر ندانم             چه خاصيّتي بود اكسير ما را